Op eigen benen

Leren zitten. Staan. Lopen. Het lijkt allemaal zo makkelijk.
Dit weekend kwamen plots de babyfoto’s van mijn inmiddels boven het hoofd gegroeide kroost op tafel. Spartelende minimensjes die zich op een zeker moment opheffen, rechtop gaan zitten, zich tot stand hijsen om vervolgens de benen te nemen. En zo hoort het. Zonder erbij na te denken gebeurt het je.

“Heb je weleens gezien hoe je loopt?“ “Nee, niet zó gaan zitten! En ook niet zo rechtop.“ “Kijk nou eens hoe je stáát!“
‘Moet je een knal’, denk ik. “Hoe bedoel je?“ vraag ik. Ergens in het natuurlijke proces van de op- en voorwaartse beweging is er met de motoriek blijkbaar iets flink misgelopen. En daarom sta ik nu hier, opgegeven door talloze fysio’s, in het centrum voor haperende ruggengraten en gewrichten. Naast de jongeman die al mijn gewoontes onderuit haalt. “Knieën los. Nee, niet zó los. Beetje los. Alle spieren ontspannen.” Er prikt een duim in mijn rechterbil. “Ont-spán-nen!” Ik spring opzij en kan weer opnieuw beginnen. Knieën los, maar niet té. Beenspieren ontspannen. Rugspieren.. Ik ontspan en voel me een zak aardappelen, wat wordt bevestigd door de spiegel, die bijgeschoven is. Ik zucht diep en zak nog verder in. De volgende stap is een transformatie van wandelende tak naar losjes lopend mens. Ook het gaan zitten moet anders. Kin op de borst, rug afrollen. Door je knieën. Zitten.

Onderweg naar huis verbaas ik me over het gemak waarmee eenieder zich lijkt te bewegen. Ik hang maar zo’n beetje in de tram. Jezelf opnieuw uitvinden vréét energie. Eenmaal thuis rol ik – natuurlijk op geheel verantwoorde wijze – mijn bed in. Lekker in de foetushouding. Die leer je gelukkig nooit af.

IJsje

Ergens tussen Maastricht en Rotterdam stappen ze zwijgend in. Zij, begin 20, bij het raampje. Hij, ook begin 20, met twee ijsjes in zijn hand. Hij geeft haar de Cornetto. Zelf houdt hij het raket-ijsje. Als hij de verpakking aan de bovenkant openscheurt, valt het ijsje er aan de onderkant al uit. In zijn schoot.

"Kijk," zeg ik, iets harder dan normaal, "dat is nou een kruisraket!"
De jongen schiet in de lach en zwijgt evenzo plotseling.

Lachte hij nou uit beleefdheid of stopte hij daarmee omwille van zijn meisje?

Vies

Onder het fietsen valt mij oog op een geparkeerde auto. Vuil en stoffig. Iemand heeft met een vinger in het vieze laagje getekend. Geen 'vies', geen 'was mij', maar een groot, beetje onhandig getekend hart. En in dit hart is één woord geschreven: 'oma'.

Nine eleven

Het geroezemoes onder het personeel van de feestwinkel neemt toe. Ik luister met een half oor, terwijl ik de goudkleurige jurk afreken. Een kado voor de zevende verjaardag van Beatrijs. "Het leek wel een Bruce Willis-film!" roept een van de mannen tegen zijn collega's.

Onderweg naar huis zet ik de radio aan. Vol ongeloof luister ik naar het nieuws.

Het is de dag dat we dachten dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. Het is de dag die voortaan nine-eleven heet.

Bont

Oek, Ons Eerste Konijn, is vandaag als een bejaard mannetje gestorven. Tot de begrafenis leg ik hem in een doos, waarin hij precies past. 'Bruine bontlaarzen' leest Bea op de buitenkant. Ze kijkt in de doos. Inderdaad, hele kleine bontlaarsjes. De voetjes zitten er nog in.

Arme arm?

Wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen?!

Glas

Het gebeurde in een fractie van een seconde. Ik pakte een potje uit het koelvak en tikte er per ongeluk mee tegen de glazen deur. Echt, heel zacht.
Wat volgde was een enorm geraas en gerinkel. Om mij heen was de vloer bezaaid met glasblokjes. Even keek ik er verbaasd naar. Toen ik opkeek leek ik in een tijdvacuüm beland. Mensen stonden stil en staarden naar mij, naar het glas.
Al gauw kwam de bezemwagen. Ik piepte er tussenuit. Toen ik thuis kwam, viel mijn oog op de kalender: het was de 13e.